در حرم مطهر امام علی علیه السلام و داخل ضریح مبارک جايگاه دو انگشت در جهت جنوبى صندوق قبر مطهر , نزديك بالاى سر قرار دارد. در اين مكان مجموعه اى از سنگهاى قيمتى وجواهرآلاتى كه از طرف پادشاهان و افراد سرشناس به حرم مطهر اهدا شده اند قرار دارد. بر چهارچوب روبه روى جايگاه دو انگشت اين آيه از قرآن كريم نقش بسته است: (ان الذين يبايعونك انما يبايعون الله, يد الله فوق أيديهم).

 ماجراى جايگاه دو انگشت در برخى از منابع تاريخى ذكر شده است. محدث نورى اين ماجرا را ذكر مى كند. وى مى گويد: داستان مرة بن قيس گرچه در منابع و كتب معتبر ذكر نشده اما شهرت آن نزد شيعيان بسيار زياد است و بر كسى پوشيده نمى باشد. بلكه معجزه اى مى باشد كه به اين شهرت رسيده است. حكيم فردوسى از شعراى قرن پنجم و حكيم سنائى غزنوى از شعراى قرن ششم در حديقه ى خود آن را ذكر كرده اند. سنائى گفته است اين ماجرا يكى از مناقب مسلم مى باشد. مولى حسن الكاشى از معاصران علامه حلى , در اين باره قصيده اى سروده است.
   طبق كتاب ذكر شده خلاصه ى اين ماجرا چنين است:عالم وارسته سيدنصرالله الحائرى از مولى عبدالكريم از كتاب تبصرة المؤمنين و سيد محمد صالح الترمذى متخلص به الكشفى از علماى أهل تسنن در كتاب المناقب اين ماجرا را نقل مى كنند و الكشفى مى گويد اين ماجرا طبق اسانيد صحيح و معتبر قابل اثبات است: مرة بن قيس مردى كافر بوده و غلامان بسيارى داشت. روزى مره با افراد قبيله ى خود درباره پدران ,اجداد و بزرگان قبيله صحبت مى كرد. به مره گفته شد اكثر پدران و اجدادت با شمشير علي بن أبي طالب كشته شدند. مره خشمگين شد و سراغ قبر علي بن أبي طالب را گرفت. به او گفته شد كه قبر علي در نجف است. مره نيز سپاهى با دوهزار نفر سوار كار و چند هزار نفر پياده آماده كرد و به سمت شهر نجف حركت كرد. وقتى سپاه مره به نجف نزديك شد مردم داخل شهر تحصن كردند. سپاه مره به مدت شش روز با مردم نجف جنگيد تا اينكه توانست گوشه اى از ديوار شهر را ويران كرده به داخل شهر راه بيدا كند. با ورود سپاه مره مردم شهر گريختند. مره به طرف حرم مطهر آمد و به صاحب بارگاه گفت: ( اى على, تو پدران و اجداد مرا كشته اى). و با گفتن اين جمله تلاش كرد     ضريح مطهر را با شمشيرش بشكافد. در اين لحظه دو انگشت مانند شمشير ذوالفقار از داخل ضريح بيرون آمد و مره بن قيس را به دو نيم كرد ودر جا دو به سنگ سياه تبديل شد. اين دو سنگ سياه به دروازه شهر نجف آورده شدند و هر كس كه به زيارت بارگاه أميرالمؤمنين مى آمد آنها را با پايش مى زد. اين دو سنگ مدتها در كنار دروازه شهر بودند تا اينكه روزى يكى از خادمان مسجد كوفه آنها را برداشته و به كنار در مسجد كوفه برد و هر زائرى كه قصد داشت به اين دو سنگ لگد بزند از او پولى مى گرفت و از اين راه كسب روزى مى كرد. سيد محمد صالح الترمذى مى گويد: شيخ يونس از افراد وارسته و سرشناس نجف به من گفت: من يكى از اعضاى سنگ شده مره بن قيس را آنجا ديده ام.
گفته مى شود شيخ قاسم الكاظمى النجفى شارح كتاب (الاستبصار) عليه كسى كه اين دو سنگ را از شهر نجف بيرون برد دعا مى كرد و مى گفت: خداوند خشنود نباشد از كسى كه اين دو سنگ را از اين بارگاه مطهر بيرون كرد و اين معجزه باهره را از بين برد.
 
 تاريخ النجف الأشرف, محمد حسين حرزالدين 445 ــ 446